Nampaknya tidak semuanya sebagaimana yang didakwa oleh Trump. Menurut laporan Universiti Michigan, indeks sentimen pengguna bagi Mei 2026 mencatat paras terendah mutlak sejak pemantauan bermula pada tahun 1952. Nilai akhir ialah 44.8 — turun daripada nilai awal 48.2 dan unjuran pasaran 48.2. Ini menandakan penurunan bagi bulan ketiga berturut-turut. Indeks jangkaan pengguna jatuh lebih jauh kepada 44.1, juga mencatat paras terendah sejarah. Untuk perbandingan, paras terendah mutlak sebelumnya dicatat pada Jun 2022 pada 50.0 — semasa kemuncak inflasi pasca-COVID. Angka semasa 10% lebih rendah.

Sebab utama penurunan ini ialah konflik antara Amerika Syarikat dan Iran serta penutupan Selat Hormuz. Laporan itu menyatakan bahawa sentimen pengguna telah menurun selama tiga bulan berturut-turut kerana gangguan bekalan di Selat Hormuz terus mendorong kenaikan harga petrol. Sebanyak 57% pengguna secara spontan mengenal pasti harga yang tinggi sebagai ancaman utama terhadap kewangan peribadi mereka — meningkat daripada 50% pada bulan sebelumnya. Kira-kira sepertiga menyebut harga petrol, manakala 30% menyatakan tarif.

Bahagian paling membimbangkan dalam laporan ialah jangkaan inflasi. Jangkaan tahunan meningkat daripada 4.7% kepada 4.8%, manakala jangkaan jangka panjang (5–10 tahun) melonjak daripada 3.5% kepada 3.9%, mencapai paras tertinggi dalam tujuh tahun. Sebelum konflik, pada Februari, ia masing-masing hanya 3.4% dan 3.3%. Secara kritikal, pengguna tidak lagi mempercayai bahawa inflasi bersifat sementara: mereka menjangka kenaikan harga akan menjalar melampaui sektor bahan api. Apabila jangkaan jangka panjang menyimpang hampir dua kali ganda daripada sasaran 2% Rizab Persekutuan Amerika Syarikat, ini bukan lagi sekadar statistik — ia merupakan isu struktur.

Bagi dolar Amerika Syarikat, situasi ini mewujudkan percanggahan yang ketara. Dalam jangka pendek, sentimen yang lemah memberi tekanan ke atas mata wang AS: perlambatan perbelanjaan pengguna menandakan kelembapan ekonomi, mendorong pasaran mengambil kira risiko kemelesetan dalam penetapan harga. Namun, dalam jangka sederhana, kenaikan jangkaan inflasi kepada 4.8% memaksa Rizab Persekutuan untuk mengekalkan kadar pada paras tinggi atau bahkan meningkatkannya, yang secara tradisi menyokong dolar. Pasaran kini sepenuhnya mengandaikan pemotongan kadar pada 2026, sementara kebarangkalian kenaikan kadar menjelang Disember dianggarkan antara 28% dan 40%.

Dalam jangka panjang, nasib dolar ditentukan oleh satu pembolehubah — Selat Hormuz. Jika rundingan dengan Iran membuahkan hasil dan harga minyak kembali kepada 80–85 dolar AS, inflasi akan mula mereda, jangkaan akan menjadi lebih stabil, dan Rizab Persekutuan akan memperoleh ruang untuk melonggarkan dasar, yang secara paradoks akan melemahkan dolar walaupun itu berita baik. Sekiranya Selat kekal ditutup dan harga minyak Brent kembali kepada 110 dolar AS, inflasi akan terus dipercepat, memaksa Rizab Persekutuan mengetatkan dasar monetari. Kesemua ini boleh membawa kepada gelombang pengukuhan dolar yang lain.